در دنیایی که شتاب‌زده از کنار ریشه‌ها می‌گذرد و همه‌چیز را در سطحی‌ترین لایه‌ها به تماشا می‌نشیند، دوربین و نگاه مستند به من آموخته است که حقیقتِ آدم‌ها و فرهنگ‌ها را باید در عمقِ جزئیات جست‌وجو کرد.

ایران سرزمینی است که تاریخ آن با آب معنا یافته، از قنات‌ها و چشمه‌ها تا رودها و چاه‌هایی که قرن‌ها حیات را در پهنه این سرزمین جاری کرده‌اند. امروز نیز مسئله اصلی کشور، بیش از آنکه «نبود آب» باشد، «نحوه بهره‌برداری از آب موجود» است. در بسیاری از نقاط، آب هست، اما سالم، بهداشتی و آماده نوشیدن نیست. این تفاوت، ظریف اما تعیین‌کننده است. کشوری که در پهنه وسیع خود منابع آبی پراکنده، چاه‌ها، رودخانه‌ها، آب‌های سطحی و ذخایر محلی دارد، نمی‌تواند فقط از کمبود سخن بگوید، بلکه باید با ادبیات مدیریت، تصفیه، بهداشت و بهره‌وری پیش برود. بحران امروز ما، بحران تبدیل آب در دسترس به آب شرب ایمن است.

وقتی از ظرفیت‌های اقتصادی شهرستان گرگان سخن به میان می‌آید، معمولاً نام کشاورزی، گردشگری و صنایع غذایی مطرح می‌شود؛ اما یکی از ظرفیت‌های ارزشمند و کمتر مورد توجه، «اقتصاد اسب» است؛ صنعتی که علاوه بر حفظ یک میراث فرهنگی، توانایی ایجاد اشتغال، جذب سرمایه، توسعه گردشگری و رونق کسب‌وکارهای وابسته را دارد.

هر سال که هفدهم مرداد از راه می‌رسد، ده‌ها پیام تبریک منتشر می‌شود. مدیران از «رسالت خبرنگاران» می‌گویند، روابط عمومی‌ها متن‌های آماده را برای رسانه‌ها می‌فرستند و شبکه‌های اجتماعی پر می‌شود از جمله‌های تکراری؛ اما راستش را بخواهید، سال‌هاست با خودم فکر می‌کنم اگر قرار باشد فقط یک روز در سال از خبرنگار بگوییم و ۳۶۴ روز دیگر او را فراموش کنیم، این تبریک‌ها چه ارزشی دارد؟

از تردید تا حرم؛ روایت زنی که اشک، رسالت خبری و راه هم‌سفرش شدند.

در میان انبوه جمعیتی که از نخستین ساعات روز برای بدرقه پیکر رهبر شهید در خیابان‌های مشهد گرد آمده بودند، صحنه‌هایی از دلدادگی، اشک، سکوت و وداع رقم خورد که هر کدام روایتی از اندوه مردم بود. اما در میان همه این تصاویر، صدای هق‌هق دختری که از حوالی ترمینال مشهد تا مسیر حرکت خودرو حامل پیکر، بی‌وقفه می‌گریست و جملاتی آمیخته با حسرت و طلب بخشش را بر زبان می‌آورد، نگاه‌ها را بیش از هر چیز به خود معطوف کرد.

وقتی از مهر ۱۳۷۴ حرف می‌زند، زمان برایش متوقف می‌شود؛ گویی هنوز همان دختربچه ۹ ساله‌ای است که دست در دست مادر، میان خیابان‌های گنبد کاووس، از لابه‌لای شانه‌های مردم، چشم به جایگاهی دوخته که چیزی از آن نمی‌بیند. سی‌ و یک سال بعد، همان کودک دیروز، این بار در خیابان‌های تهران، دوباره در میان انبوه جمعیت راه می‌رود؛ با همان اشتیاق، همان انتظار و همان امید. تنها تفاوت این است که آن روز، انتظارش به گرمای دستی مهربان ختم شد و این بار، به حسرت دیداری که تا همیشه در خاطرش خواهد ماند.

آخرین اقدامات، پروژه‌های عمرانی، زیرساختی، لجستیکی، تجاری و سرمایه‌گذاری منطقه آزاد اینچه برون

در استان گلستان، اگر از مدیران دستگاه‌های اجرایی درباره روابط عمومی سؤال کنید، تقریباً همه بدون مکث یک جمله مشترک می‌گویند: «روابط‌عمومی مهم است». جمله‌ای آشنا، رسمی و البته تکرارشونده که سال‌هاست در جلسات، سخنرانی‌ها و گزارش‌ها شنیده می‌شود. اما اگر همین جمله را کمی از سطح شعار پایین‌تر بیاوریم و به واقعیت میدانی نگاه کنیم، فاصله‌ای عمیق و نگران‌کننده میان «گفته‌ها» و «عملکردها» دیده می‌شود.

استان گلستان، با تنوعِ فرهنگیِ غنی و چشم‌اندازهایِ طبیعیِ بی‌بدیلش، گنجینه‌ای از قصه‌ها و روایت‌هاست. مردمانِ آن، با ریشه‌هایِ تاریخیِ عمیق و فرهنگِ رنگارنگشان، داستانی ناگفته را در خود حمل می‌کنند که شایسته‌یِ شنیده شدن و دیده شدن است. در میانِ ابزارهایِ متعددی که برایِ روایتِ این هویتِ چندوجهی وجود دارد، سینما نقشی بی‌بدیل ایفا می‌کند.

در بسیاری از بحث‌های شهری، هنوز هم تصمیم‌ها بیش از آنکه بر آمار و اطلاعات دقیق تکیه کنند، بر برداشت‌های کلی و تجربه‌های فردی استوارند. این موضوع شاید در ظاهر ساده به نظر برسد، اما نتیجه‌اش سال‌هاست در کیفیت زندگی شهروندان دیده می‌شود: پروژه‌هایی که با نیاز واقعی محله‌ها همخوانی ندارند، سرمایه‌گذاری‌هایی که بازده اجتماعی‌شان کم است و طرح‌هایی که بعد از اجرا معلوم می‌شود مسئله را درست نشناخته‌اند.

زیباسازی شهری گاهی به اشتباه به عنوان یک موضوع درجه دو در مدیریت شهرها دیده می‌شود؛ چیزی شبیه کارهای تزئینی که اگر بودجه‌ای باقی ماند به آن پرداخته شود. در حالی که تجربه بسیاری از شهرها نشان می‌دهد کیفیت بصری فضاهای شهری مستقیماً بر رابطه مردم با شهر اثر می‌گذارد.

رشد شتابان شهرها در دهه‌های اخیر، هرچند فرصت‌های تازه‌ای برای توسعه زیرساختی به همراه داشته، اما در بسیاری از موارد هویت محله‌ها را تحت‌تأثیر قرار داده است. محله‌هایی که زمانی کانون شکل‌گیری روابط اجتماعی و احساس تعلق بودند، در بعضی نقاط جای خود را به بافت‌هایی بی‌هویت و صرفاً سکونتی داده‌اند. این تغییر، یکی از پیامدهای توسعه کالبدی بدون توجه به منطق اجتماعی فضاست.

ترافیک در بسیاری از شهرهای در حال توسعه، به مسئله‌ای ساختاری بدل شده است؛  مسئله‌ای که تنها به ازدحام خیابان‌ها  یا  تأخیر  در رفت‌وآمد شهروندان محدود نمی‌شود،بلکه لایه‌های عمیق‌تری از کیفیت زندگی، بهره‌وری شهری، مصرف انرژی و سلامت عمومی را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. رشد سریع جمعیت و توسعه نامتوازن شهرها در دهه‌های اخیر، موجب شده است که ظرفیت شبکه معابر در بسیاری  از نقاط با سرعت افزایش تقاضای سفر  هم‌گام نباشد.  نتیجه این  ناهماهنگی، شکل‌گیری گره‌های ترافیکی پایدار و فرساینده در بخش‌های مختلف شهر است.