یکی از شاخص‌های مهم توسعه‌یافتگی هر شهر، میزان توجه آن به حقوق و نیازهای افراد دارای معلولیت است. مناسب‌سازی فضاهای شهری نه صرفاً یک اقدام عمرانی، بلکه نشانه‌ای از نگاه انسانی در مدیریت شهری محسوب می‌شود. پیاده‌روهای استاندارد، رمپ‌های مناسب در ساختمان‌های عمومی، ایستگاه‌های حمل‌ونقل قابل دسترس و مبلمان شهری سازگار با نیازهای افراد کم‌توان، به این شهروندان امکان می‌دهد تا با استقلال بیشتری در زندگی اجتماعی حضور داشته باشند. تجربه شهرهای موفق نشان می‌دهد که طراحی شهری اگر از ابتدا با نگاه «دسترس‌پذیری برای همه» انجام شود، نه تنها برای معلولین بلکه برای سالمندان، کودکان و حتی خانواده‌ها نیز مفید خواهد بود. در چنین شرایطی شهر به فضایی تبدیل می‌شود که همه شهروندان بدون تبعیض از امکانات آن بهره‌مند می‌شوند.

یادداشت کوتاه: اسماعیل تیموری دانشجوی دکترای مدیریت اطلاعات و دانش