ایران سرزمینی است که تاریخ آن با آب معنا یافته، از قناتها و چشمهها تا رودها و چاههایی که قرنها حیات را در پهنه این سرزمین جاری کردهاند. امروز نیز مسئله اصلی کشور، بیش از آنکه «نبود آب» باشد، «نحوه بهرهبرداری از آب موجود» است. در بسیاری از نقاط، آب هست، اما سالم، بهداشتی و آماده نوشیدن نیست. این تفاوت، ظریف اما تعیینکننده است. کشوری که در پهنه وسیع خود منابع آبی پراکنده، چاهها، رودخانهها، آبهای سطحی و ذخایر محلی دارد، نمیتواند فقط از کمبود سخن بگوید، بلکه باید با ادبیات مدیریت، تصفیه، بهداشت و بهرهوری پیش برود. بحران امروز ما، بحران تبدیل آب در دسترس به آب شرب ایمن است.